Hükümet dün gece yarısı apar topar, İstanbul Sözleşmesi’nden çekildiğini duyurdu.
Toplumun bir kesiminin, kadınların, başka bir şey için değil canını korumak için savunduğu bir sözleşmenin feshini bir kesim (‘erkek’ bir kesim) ’müjde’ diye kutluyor. “Morardınızmı” diyen bir heşteg trending topic oluyor.
Kutuplaşmasına kutuplaşmıştı da belli ki ara bölgeden yarılmış artık Türkiye.
Gazetelerin internet sitelerini ya da bağımsız haber sitelerini açtıkça pırtlayan veri paylaşımı onaylarından bıktım usandım. Verimizi alacaklar, işleyecekler, satacaklar. Hangi haberleri okuduğumuzu didikleyip ona göre reklam gösterecekler. Bunun için razı olmamızı istiyorlar; yoksa bin bir zahmet bin bir kutucuğu doldurup onay vermediğimizi beyan etmemiz gerekiyor. Kırk katır mı kırk satır mı?
Hollanda gazetesi NRC’nin bültenlerine aboneyim. Altta yazan nota bugüne dek dikkat etmemişim. Nihayet ferahlatıcı bir ifade. Hiç değilse verimizi ‘satmadıklarını’ kesin bir dille söylüyorlar.
“Bizim ürünümüz gazeteciliğimizdir. Siz bizim ürünümüz değilsiniz. Bu yüzden sizin verilerinizi satmıyoruz. Hiçbir zaman. Hiç kimseye.”
Duymak güzel.
Niye veri topluyorsunuz peki?
